niedziela, 17 listopada 2019

O kobiecie, która potrafiła czekać

Dwudziesty pierwszy dzień pierwszy marca roku Pańskiego 1818 niósł w sobie obietnicę wiosny, albo przynajmniej nowej nadziei. Tego dnia, w porcie Bordeaux, pewna czterdziestodziewięcioletnia kobieta wpatrywała się w linię horyzontu, jakby starała się upewnić, że to nie sen. Wiedziała, że przed nią jeszcze długa podróż. Wiedziała, że musi poczekać. A jednak czekanie już nie było jej straszne. Zdążyła je już oswoić…

Święta Filipina Duchesne, bo o niej mowa, przeszła długą drogę, zanim znalazła się w tym właśnie punkcie życia. Urodziła się w Grenoble w roku 1769. Jej ojciec był prawnikiem, a matka - oddaną rodzinie i pełną wiary kobietą. Filipina zdobywała wykształcenie w klasztorze sióstr Wizytek i to właśnie tam odczytała głos powołania - pragnęła poświęcić swoje życie tylko i wyłącznie Panu Bogu. Gdy miała osiemnaście lat, wstąpiła do klasztoru mimo początkowego braku aprobaty ze strony ojca. To była pierwsza przeszkoda, którą musiała pokonać na swojej drodze podążania za pragnieniami, jakie nosiła w sercu…

Niedługo później wybuchła Wielka Rewolucja Francuska. Klasztory zostały zamknięte, podobnie jak katolickie szkoły czy sierocińce. Dla Filipiny oznaczało to koniec życia, jakie wiodła do tej pory - a przynajmniej na to wskazywały okoliczności zewnętrzne. Wróciła do rodziny przebywającej w Grannes, a jednak mimo wszystko starała się prowadzić życie zbliżone do tego, jakie wiodła w klasztornych murach. Próbowała na tyle, na ile było to możliwe, żyć zgodnie z regułą zakonną, a jednocześnie pomagać tym, którzy na skutek rewolucyjnej zawieruchy doświadczali biedy i braku opieki, w tym dzieciom, pozbawionym pomocy, jakiej wcześniej udzielał im Kościół. Później zakupiła nawet budynek klasztorny, mając nadzieję na odbudowanie wspólnoty. Jej pragnienie spełniło się jednak w zupełnie inny sposób.

Rok 1804 był kolejnym rokiem jej oczekiwania na zmianę. Filipina nie wiedziała, jakim punktem zwrotnym będzie spotkanie z dziesięć lat od niej młodszą Magdaleną Zofią Barat, która cztery lata wcześniej założyła przy współpracy z o. Varin nowe zgromadzenie zakonne. Był to początek niezwykłej przyjaźni i wspólnego zaangażowania sił po to, by głosić światu miłość Serca Jezusa. Filipina przyłączyła się do Magdaleny Zofii i rozpoczęła nowy rozdział w swoim podążaniu za Jezusem - tym razem jako jedna z zakonnic Zgromadzenia Najświętszego Serca Jezusa.

Pewnego dnia do Grenoble, gdzie przebywała nasza bohaterka, przybył misjonarz, który opowiadał o trudnym losie ludów z okolic Missisipi i Missouri. Jego przemówienie bardzo poruszyło Filipinę, która zaczęła odczytywać nowe pragnienie, rodzące się w jej sercu - wyjazd na misje. Podzieliła się tym w jednym z listów do Magdaleny Zofii, w którym wyrażała swój zapał w sposób, który jest mi bliski, bo przecież ja też, jeśli czegoś pragnę, to już, teraz, zaraz… Filipina pisała: Dobra Matko, gdy Matka mi powie: «Oto cię posyłam», odpowiem prędko: «Jadę!» Och! Gdyby to mogło być przed końcem tego roku!

Przed końcem roku? Nie… Miało minąć długich 13 lat, zanim Filipina ruszy w drogę, choć w jakimś sensie już się do tej drogi przygotowywała. Niezmiennie jednak na swoje prośby i pytania otrzymywała podobną odpowiedź: czekaj cierpliwie. „Twoje nadzieje się spełnią. Dużo rzeczy na to wskazuje. Bądź więc spokojna i czekaj cierpliwie, a przede wszystkim zgadzaj się, jak we wszystkim tak i w tym, z wolą Bożą, którą w swoim czasie pokaże.”- pisała do niej jej przyjaciółka i przełożona. Ale czekanie nie było łatwe dla kogoś, kto miał serce rozpalone wielkimi pragnieniami…

W końcu jednak nadszedł ten dzień. W Wielki Czwartek, 19 marca 1818 Filipina wraz z czterema towarzyszkami, stanęła na pokładzie statku, 21 marca ruszyła w drogę, a dzień później, w Wielkanoc, straciła z oczu Francję, do której miała już nigdy nie wrócić. Rozpoczęła się długa podróż.

W podobną trasę, choć z innego portu, niemal sto lat później wypłynie najbardziej znany transatlantyk, Titanic. Wygody czekające na luksusowym statku będą nieporównywalnie większe od tych, jakie czekały na pokładzie czteromasztowca “Rebecca”. W Uroczystość Najświętszego Serca Jezusa (czy to nie wymowne?), po siedemdziesięciu dniach uciążliwej i niebezpiecznej morskiej podróży, Filipina wraz z trzema towarzyszkami przybyła do Nowego Orleanu. Stamtąd trafiła do… szpitala, czy raczej infirmerii prowadzonej przez siostry Urszulanki. Po tym krótkim przystanku czekało ją kolejne 40 dni podróży, tym razem na wolnym jak ślimak parostatku “Franklin”, również bez wygód, w tłoku i upale. W jednej z miejscowości, w których zatrzymał się statek, proboszcz przyjął zakonnice na plebani, która była bardzo uboga. W dzienniku z podróży zapisały one jednak coś, co bardzo mnie porusza: „Tam rozkoszowałyśmy się obecnością Pana Jezusa. Pięć tygodni spędzonych z dala od  Niego dało nam żywo odczuć, że jedna godzina u Jego stóp więcej warta niż tysiące na świecie.”  

W końcu, 22 sierpnia, parowiec dotarł do Saint Louis, gdzie Filipina i jej towarzyszki spotkały się z miejscowym biskupem. Zgodnie z jego wskazówkami, udały się do pobliskiej miejscowości Saint Charles, gdzie założyły pierwszą pierwszą poza Europą szkołę Najświętszego Serca Jezusa. Jej prowadzenie było jednak bardzo trudne z powodu warunków lokalowych i finansowych. Ludność zamieszkująca tamte tereny stanowiła mieszankę różnych kultur i narodowości, a wiele dzieci nie potrafiło czytać, pisać i praktycznie nie znało Jezusa i nauczania Kościoła. Było to duże wyzwanie - i takim wyzwaniom przez kolejne lata Filipina musiała stawiać czoła. W tym wszystkim znowu czekała - wprawdzie aktywnie, modląc się i działając tam, gdzie aktualnie była taka potrzeba, a jednak przecież życie, które prowadziła po przyjeździe do Ameryki to wciąż było zbyt mało. Pragnęła zanieść Dobrą Nowinę pierwotnym mieszkańcom tamtych ziem. Musiała na to czekać jednak kolejnych kilkadziesiąt lat, do roku 1841. Miała wtedy 72 lata, a stan jej zdrowia nie sprzyjał kolejnym podróżom. Podążanie za głosem pragnienia wydawało się szaleństwem. A jednak Filipina, zmierzając ku temu, za czym tak bardzo tęskniła, wyglądała ponoć, jakby ubyło jej połowę lat - tak przynajmniej opisywano jej podróż rzeką Missisipi ku ziemiom Indian Potomatowi.



„Oto, moje dzieci, kobieta, która od 35 lat nie przestaje prosić Boga, by mogła do was przyjść” - w ten sposób została przedstawiona przez księdza, który również współpracował z ludnością zamieszkującą miejscowość, do której dotarli, czyli Sugar Creek. Filipina wraz z towarzyszącymi jej zakonnicami otworzyły tam małą szkołę i uczestniczyły w życiu wioski. Niestety zakonnica nie była w stanie opanować języka Indian, który był bardzo skomplikowany i na który składały się długie, 8-10 sylabowe słowa. Nie mogła więc robić tego, czego tak bardzo pragnęła - opowiadać o Jezusie. A przynajmniej nie mogła robić tego wprost… Filipina znalazła jednak inny sposób na dzielenie się wiarą. Robiła to, co od zawsze wypełniało jej życie - po prostu modliła się. Indianie, obserwując ją trwającą nieruchomo i w milczeniu, patrzyli na nią z szacunkiem i nazywali ją “kobietą, która zawsze się modli”.

Ja  nazywam ją kobietą, która potrafiła czekać nawet wtedy, gdy wydawało jej się to zadaniem niewykonalnym… Kobietą odwagi i nadziei. Kobietą, która potrafiła nazwać swoje pragnienia i uwierzyć w to, że one są prawdziwe i dobre, że są sposobem, w jaki mówi do niej Bóg. Potrafiła też w Jego dłoniach złożyć to, czego tak bardzo pragnęła.

Nie umiem czekać - to dla mnie bardzo trudne. Patrząc na Filipinę, uczę się od niej cierpliwości i zaufania, bo trwać w oczekiwaniu może tylko ten, który wierzy, że na końcu oczekiwania czeka go coś dobrego. Chciałabym też tak jak ona trwać w zasłuchaniu i modlitwie niezależnie od okoliczności, bo wydaje się, że właśnie dzięki temu można działać mądrze i dobrze. Nie wiem, jakie imię nadaliby mi ludzie, którzy idą wraz ze mną przez życie. Ja sama wiem, że czasem jestem “kobietą, która nie umie czekać”... albo “kobietą, która dopiero uczy się miłości”. Nie wiem, czy kiedyś moje życie będzie można podsumować w tych prostych, pięknych słowach - “zawsze się modli”. Filipina pokazuje mi jednak, że coś takiego nie jest efektem jednorazowego wysiłku, ale wierności temu, co czasem nazywamy drobiazgami. Do tego co wielkie, piękne, wytęsknione, prowadzą nas wysiłki każdego dnia. Prowadzi nas wierność.

Wiem, że nie odkryję Ameryki - i kto wie, może Ty też słyszałaś takie słowa. Nie odkryjesz Ameryki, to prawda, tak jak nie zrobiła tego Filipina. Zrobiła za to coś więcej - zostawiła tam część siebie. Zostawiła tam swoje serce i zapał. Nie zawsze trzeba odkrywać nowe lądy i przemierzać nieznane wcześniej szlaki. Wystarczy, że na każdej z tych dróg będzie niosło się miłość, tak zwyczajnie, po prostu. 

Kto wie, może Twoja “Rebecca” już czeka w porcie, a może dopiero kreślisz mapę swoich pragnień i szukasz odwagi, by ruszyć własną drogą za tym, co podpowiada serce. Niezależnie od wszystkiego, niech Cię prowadzą te same słowa, który wyznaczały szlak świętej Filipiny i które być może pomagały jej trwać w oczekiwaniu, choć było to tak trudne: “Odwagi i ufności”.

Odwagi i ufności. 
To wystarczy.

(pisząc korzystałam ze źródeł:
https://www.siostry-sc.pl/kim-jestesmy/osobowosci-zgromadzenia/sw-filipina-duchesne/91-zycie-sw-filipiny-duchesne-baunard - stąd pochodzą też wszystkie cytaty;
https://www.siostry-sc.pl/kim-jestesmy/osobowosci-zgromadzenia/sw-filipina-duchesne/256-krotki-zyciorys-sw-filipiny-duchesne-rscj
 Mademoiselle Duchesne: Mere Duchesne, Rscj Theresa Riley Shaw 2018)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz